Αφιέρωμα όσον αφορά τον Χουμπ Στέφενς έκανε το Εθνος της Κυριακής. Αναλυτικά τα όσα αναφέρονται:
Βλέμμα βλοσυρό, ίσως και επικριτικό. Ο Χουμπ Στέφενς δεν είναι ένας συνηθισμένος προπονητής. Διαθέτει τη δική του φιλοσοφία, από την οποία δεν παρεκκλίνει ό,τι κι αν συμβεί. Είναι φωνακλάς, φανατικός, απαιτητικός, ιδιαίτερα δίκαιος και -παραδόξως- ιδιαίτερα υπομονετικός με τους... δύσκολους χαρακτήρες.
Η ζωή του νέου προπονητή του ΠΑΟΚ είναι εξαιρετικά περίεργη. Σχεδόν σαν να τον τιμωρεί για περασμένες... αμαρτίες. Ωστόσο, ο Στέφενς δεν το βάζει κάτω. Σηκώνεται και αντεπιτίθεται. Οταν ο Χουμπ ήταν μόλις 17 ετών έχασε τον πατέρα του Ζόζεφ σε ηλικία 48 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα, την ώρα που κατευθυνόταν στην εργασία του με άλλους συναδέλφους του ανθρακωρύχους. Από εκείνη τη στιγμή αναγκάστηκε να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο σε μια φτωχή οικογένεια. Για να τη θρέψει μάζευε ακόμα και φρούτα από δέντρα του δρόμου.
Μάλιστα, σε μία από αυτές τις απόπειρες μια πέτρα, την οποία έριξε άλλος... κλέπτων οπώρας και που προοριζόταν για τη ρίψη και στη συνέχεια τη συλλογή φρούτων, κατέληξε στο κεφάλι του. Και ο ίδιος στο νοσοκομείο με σοβαρή αιμορραγία και σε κωματώδη κατάσταση! Χρειάστηκε μόλις μία ημέρα, έπειτα από την αρχική τρομάρα των γιατρών, για να επανέλθει. Σκληρό καρύδι από τότε. Η απώλεια του πατέρα του τοποθέτησε το πρώτο «λιθαράκι» στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του: την πειθαρχία. Αφού ως το μεγαλύτερο τέκνο της οικογένειας Στέφενς ανέλαβε τον πατριαρχικό ρόλο. Και του άρεσε ο ρόλος, μολονότι δύσκολος.
Το επόμενο -ιδιαίτερα σκληρό- μάθημα για τον Ολλανδό ήταν n σχέση του με τη σύζυγο του Τόος. Η γνωριμία τους γλυκιά, η συνέχεια της σχέσης τους ωστόσο πικρή. Ομως n αγάπη υπερνικούσε τα πάντα και ο χουμπ παραμένει ακόμα στο πλευρό της. Βλέπετε, από τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους διαγνώστηκε ότι η Τόος πάσχει από την ασθένεια Κρον (φλεγμονώδης νόσος του εντέρου). Η κοινή τους πορεία, αν και πέρασε από πολλά εμπόδια, δεν σταμάτησε ποτέ.
Οσα χιλιόμετρα κι αν έπρεπε να διανύσει ο προπονητής για να βρεθεί κοντά στη γυναίκα του. Το 2007 και ενώ ο Στέφενς είναι προπονητής στο Αμβούργο, n κατάσταση της συζύγου του χειροτερεύει. Κάθε ημέρα τον βρίσκει να οδηγεί από τη γερμανική πόλη στην πατρίδα του, την Ολλανδία. Με έναν κοινό σκοπό: να σώσει το Αμβούργο και την Τόος. Οχι απαραίτητα με τούτη τη σειρά προτεραιότητας. Ενας πρόχειρος υπολογισμός αναφέρει πως εκείνη τη σεζόν για τις μετακινήσεις κάλυψε 12.000 χιλιόμετρα. Λίγο καιρό αργότερα n σύντροφος του μπήκε ξανά στο νοσοκομείο. Και ο Στέφενς ήταν περισσότερο εκεί. Πού μυαλό για ποδόσφαιρο... Το Αμβούργο στάθηκε στο πλευρό του.
Γερμανική πειθαρχία
Η εκρηκτικότητά του Ολλανδού, σε καταστάσεις ποδοσφαιρικής... αναρχίας, είναι δεδομένη. Γι' αυτό μπορείτε να ρωτήσετε τον πρώην παίκτη της Αϊντχόφεν, Εντισον Μέντες. Μία διαφωνία τους στην προπόνηση ανέδειξε νικητή (φυσικά) τον Στέφενς και οδήγησε τον μέσο από τον Ισημερινό στα αποδυτήρια με συνοπτικές διαδικασίες.
Καθ' όλη τη διάρκεια του "καυγά", ο Ολλανδός επιμένει - με την νοηματική - να εξηγεί στον Μέντες πως "το αφεντικό είμαι εγώ και θα κάνεις ό,τι σου λέω". Δεν τον έχουν ονομάσει "σκληρό κυνηγόσκυλο", τυχαία. Στην καριέρα του ως αμυντικός θεωρούνταν σκληρός σαν βράχος. Σχεδόν απροσπέλαστος. Ως προπονητής έχει διατηρήσει το ίδιο σκεπτικό. Αν και προτιμά την... καλύτερη άμυνα. Δηλαδή την επίθεση! Η πειθαρχία μπορεί να είναι γερμανική, το αίμα, όμως, είναι ολλανδικό.
Θέλει να ελέγχει τα πάντα
"Το χθες δεν μετράει στο ποδόσφαιοο. Μόνο το σήμερα και το αύριο", είναι η αγαπημένη φράση του Ολλανδού. Π' αυτό προτιμά να μην αναπολεί τα μεγαλεία του παρελθόντος, αλλά αυτά που τον περιμένουν στη... γωνία. Σε κάθε ομάδα ο λόγος του είναι νόμος. Ωστόσο, οι ποδοσφαιριστές απολαμβάνουν τη δική τους ελευθερία.
'Η έστω ο Στέφενς τούς αφήνει να πιστεύουν κάτι τέτοιο. Στην πραγματικότητα εκείνος είναι που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τα πάντα. Οταν αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στη Γερμανία, το 2011, η πρώτη ομάδα που τον πλησίασε ήταν η "πρώην", το Αμβούργο. Λίγο αργότερα ήρθε και η πρόταση της Σάλκε. Ο Στέφενς διάλεξε τη δεύτερη.
