Πριν δώδεκα χρόνια, σαν σήμερα το τραγικό δυστύχημα με τους μαθητές!

Όλη τη νύχτα δεν κοιμηθήκαμε... Το ξημέρωμα μας βρήκε σ' ένα γραφείο, στην τότε Νομαρχία. Με τον τότε αντινομάρχη Παιδείας, τον αείμνηστο, Γιώργο Κουτσαντά.
Όλη τη νύχτα πάνω απ' το τηλέφωνο... Μακάβρια προσθαφαίρεση...

Όχι... Δεν περιγράφεται με λόγια... Δεν το χωράει ανθρώπινος νους.. Νιώθεις μια παγωμάρα, σταματάει το μυαλό να δουλεύει όταν συνειδητοποιείς αυτό που γίνεται...

Μια λίστα με τα ονόματα των μαθητών... Και κάθε λίγο και λιγάκι να χτυπάει ένα τηλέφωνο... Μέχρι να συμπληρωθεί ο κατάλογος.. Δίπλα σε κάθε όνομα, μια λέξη, μια ζωή... Νεκρός... Βαριά τραυματίας...Τραυματίας... Σώθηκε!!!

Κάποια στιγμή, μετά τα μεσάνυχτα φύγαμε με τον Γιώργο και κατεβήκαμε στο Μακροχώρι... Στη Νομαρχία έμεινε η Ειρήνη που έμεινε μέχρι τα χαράματα εκεί, βράχος.... Έφυγε για λίγο και το πρωί ήταν πάλι στη θέση της....

Στην αίθουσα του Δημαρχείου στο Μακροχώρι, είχαν φέρει τις αποσκευές... Σακβουαγιάζ, βαλιτσάκια, ρούχα αφημένα πρόχειρα.. Πολλά είχαν αίματα επάνω...
Ελάχιστοι ήταν εκεί... Συγκεχυμένες ακόμη οι πληροφορίες.. Βουβαμάρα... Θρήνος... Άδεια βλέμματα...

Πήγαμε στο σχολείο... Ήταν εκεί κάποιοι καθηγητές.. Τι να πει κανείς...

Ήταν εκεί και η Γεωργία η Μπατσαρά. Φεύγοντας ήρθε μαζί μας. Λίγες οι λέξεις... Βαριές.. Σαν μολύβι η κάθε κουβέντα...

Ξημερώσαμε στη Νομαρχία. Με ένα κενό στο μυαλό, στο βλέμμα... Έναν τεράστιο κόμπο στο στομάχι...

Τότε δούλευα στην εφημερίδα "Λαός"... Έφυγα για το ραδιόφωνο, για την πρωινή εκπομπή... Δε θυμάμαι να έχω κάνει πιο άχαρο, πιο τραγικό ρεπορτάζ...

Πήγα στο ραδιόφωνο με μια λίστα με ονόματα παιδιών... Τόσα νεκρά, τόσα τραυματισμένα... Μιλούσα χωρίς να σκέφτομαι... Αν σκεφτόμουνα δε θα μπορούσα να βγάλω άχνα...

Έφυγα για Μακροχώρι... Η εκπομπή "επί τύπου και τόπου" ήταν στον αέρα ακόμη.  Στο στούντιο ήταν η Σόφη Γκαγκούση κι εγώ πήγα να δώσω ρεπορτάζ επιτόπου...

Εκεί κατέρρευσα...

Στην είσοδο του Μακροχωρίου μια ατέλειωτη σειρά από νεκροφόρες με άσπρα φέρετρα. Σταματημένες... Και οι οδηγοί να ρωτάνε τον κόσμο, να ψάχνουν τα σπίτια, να ψάχνουν τους "παραλήπτες" του κάθε φέρετρου...

Το θυμάμαι σαν να είναι τώρα... Δεν ξεχνιέται αυτή η εικόνα...

Μια ατέλειωτη πομπή από νεκροφόρες που αναζητούσε η κάθε μία την οικογένεια στην οποία θα παρέδιδε το νεκρό παιδί της...

Χτύπησε το τηλέφωνο... Από την εκπομπή... "Είμαστε στον αέρα"...

Ξεκίνησα να μιλάω και κάποια στιγμή ένιωσα τη φωνή μου να σπάει... Προσπάθησα να κρατηθώ, αλλά δεν μπόρεσα... Δε θυμάμαι τι έλεγα... Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι η εικόνα εκείνη είχε παγώσει στο μυαλό μου... Δεν υπήρχε τίποτε άλλο....

Προσπάθησα να ολοκληρώσω κάποιες προτάσεις, αλλά δε μπόρεσα.. Η γραμμή έκλεισε βιαστικά με το γνωστό "ευχαριστούμε"...

Δε θυμάμαι πόση ώρα έμεινα εκεί... Όταν ξεκίνησα να φύγω ο κεντρικός δρόμος ήταν πια άδειος...

Πριν 12 χρόνια.....Σαν σήμερα...


Πηγή:verianet