Το ΠΑΟΚ Black and White αν και λίγο αργά σας παρουσιάζει ένα άρθρο-αφιέρωμα για όλους τους πατεράδες του κόσμου ... για όλους τους μπαμπάδες μας που μας μάθανε από μικρά τι θα πει "ασπρόμαυρη αρρώστια".
Από τότε που ήμουν μωρό , ο πατέρας μου με έβαζε ένα κασκολ και βλέπαμε μαζί τον αγώνα στην τηλεόραση. Ποτέ δεν χάναμε αγώνα , κάθε Κυριακή στην τηλεόραση με κασκόλ του ΠΑΟΚ στον λαιμό , μου έλεγε ιστορίες από τα χρόνια του στην Τούμπα και εγώ τον άκουγα με προσοχή και ευχόμουν να τα ζήσω και εγώ αυτά .. ωραία ήταν η τηλεόραση και όλα αυτά αλλά αυτό που ήθελα ήταν να βρεθώ στην Θύρα 4 στους πυρσούς και να χορεύω αγκαλιά με τους τρελούς όπως έλεγε ο μπαμπάς μου.
Έφτασε η ώρα ήταν 9 Φεβρουαρίου 2009 , ΠΑΟΚ - Άρης πρωτάθλημα , πολύ κρύο εκείνη την μέρα γύρισα στο σπίτι με την μητέρα μου και βρήκαμε στο χαλάκι της πόρτας δύο εισιτήρια .. μόλις μπήκα μέσα ο πατέρας μου με είπε ότι αυτό που ζητούσα πλέον θα το είχα , θα πηγαίναμε στην Τούμπα! Ήμουν πολύ χαρούμενος έβαλα την μπλούζα του ΠΑΟΚ το μπουφάν μου και ένα κασκόλ και ήμουν έτοιμος να ζήσω μια μαγική βραδιά στην Θύρα 4.
Στο 32' μπαίνει το πρώτο γκολ με την κεφαλιά του Μπαλάφα , χαμός στις κερκίδες πανηγύριζα έξαλα όπως έγινε και στα άλλα δύο γκολ. Το σκορ ήταν 3-0 και όταν γυρνούσαμε έλεγα στον μπαμπά μου ότι τους διαλύσαμε και είχα δίκιο .. είχα προβλέψει 3-1 σκορ αλλά και το 3-0 δεν με πείραζε .. Κοιμήθηκα στο αυτοκίνητο όπως γυρνούσαμε και ονειρευόμουν όλες αυτές τις μαγικές στιγμές που θα ήθελα να ξαναζήσω.
Αυτό για όλους τους πατεράδες που δεν μας άφησαν να υποστηρίξουμε μια τυχαία ομάδα και μας δίδαξαν από τότε που ήμασταν μωρά την τρέλα που έχει το να είσαι ΠΑΟΚ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου