Η ψυχολογία, ο Γκαρσία και οι ηγέτες

Πλέον στις μέρες μας το ποδόσφαιρο έχει καταντήσει να είναι κάτι παραπάνω από ένα απλά άθλημα. Είναι τρόπος ζωής, τόσο για μας που το βλέπουμε και το θαυμάζουμε σε όλο του το μεγαλείο, αλλά και για τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές.
Έτσι λοιπόν, για να αποδίδουν καλά οι ποδοσφαιριστές, επαγγελματίες και μη, δεν αρκεί μόνο η σωματική και ψυχική κατάσταση. Τεράστιο ρόλο διαδραματίζει και η ψυχολογική. Όλα αυτά βέβαια, δεν τα λέω τυχαία, καθώς η εισαγωγή σχετίζεται με το κυρίως θέμα, που φυσικά δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ο ΠΑΟΚ.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από λίγο πι πίσω...για την ακρίβεια γυρνάμε το ρολόι μας...1 χρόνο πριν. Τέλη Σεπτέμβρη του 2014. Ο ΠΑΟΚ έκανε νέο ξεκίνημα, με προπονητή τον Άγγελο Αναστασιάδη, και ρόστερ τελείως διαφορετικό από την ομάδα του Χούμπ. Η ομάδα αρχίζει δυνατά τις εγχώριες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Διπλό σε Παναιτωλικό, Πλατανιά, άσο με Ατρόμητο. Εξάρα σε Δυναμό Μινσκ, ισοπαλία με Φιορεντίνα. Ωστόσο ο αποκλεισμός από την επόμενη φάση του Γιουρόπα Λιγκ, ο αποκλεισμός από το Κύπελλο και τα συνεχή αρνητικά αποτελέσματα στο πρωτάθλημα, αρχής γενομένης από τα Πηγάδια κόντρα στη Ξάνθη, στιγμάτισαν ψυχολογικά τους παίκτες. Υπόφεραν. Η ψυχική βλάβη που τους είχε δημιουργηθεί, ήταν μη αναστρέψιμη. Όλοι γνωρίζαμε πάνω κάτω το αποτέλεσμα, αλλά τουλάχιστον περιμέναμε μια καλή θέση στα πλέι οφ. Μια καταστροφική σεζόν για τον ΠΑΟΚ έφτασε στο τέλος της, με κερασάκι στη τούρτα η 4η θέση στο μίνι πρωτάθλημα.

Από κει και πέρα...Γολγοθάς.

Ο Άρνεσεν αναλαμβάνει αρχές Ιουνίου. Φέρνει νέο προπονητή, τον Ιγκόρ Τούντορ, και κατευθείαν πιάνει δουλειά, καθώς γνωρίζει πως στις 16 Ιουλίου ο ΠΑΟΚ πρέπει να δώσει το πρώτο επίσημο αγώνα του. Έτσι λοιπόν, ο Δικέφαλος αναγκάζεται να φορμαριστεί μέσα καλοκαιριού με σκοπό να μη χάσει το τρένο της Ευρώπης, που θα σήμαινε και οικονομική απώλεια. Αλλά το κυριότερο...(;) Ο Τούντορ δουλεύει με τους παίκτες της περασμένης σεζόν, έχοντας στη διάθεσή του μόλις τον Όλσεν, από τους νέους. Κιόμως, ο Τούντορ τα καταφέρνει. Βγάζει ολόκληρη πρόκριση από 3 φάσεις με μόλις 2 προσθήκες και όλο το περσινό ρόστερ με αφαιρέσεις κατά την διάρκεια. Ο Ιγκόρ δεν τους έκανε μαγικά. Αλλά το αυτονόητο... Καταρχάς πήρε δίπλα του γυμναστή με βιογραφικό σε Τορίνο, Λεβάντε και Ουντινέζε. Αυτός τους ανεβάζει σωματικά. Πρώτη φορά είδα παίκτη του ΠΑΟΚ στο 90' (και ενώ είναι βασικός από το πρώτο λεπτό) να κάνει σλάλομ από το κέντρο ως την περιοχή να περνάει το γκολκίπερ και να βάζει γκολ.

Έπειτα ο ίδιος ο Τούντορ, βάζει τους δικούς του κανόνες μέσα στην ομάδα, δείχνοντας ποιός είναι το αφεντικό, παίρνοντάς τους τον αέρα.

Περνώντας στο ψυχολογικό κομμάτι, και εκεί ο Ιγκόρ άλλαξε πολλά. Και αυτό φαίνεται πως η ομάδα δεν επηρεάζεται από τα αρνητικά αποτελέσματα. Ήττα στη Λοκομοτίβα. 6αρα στη Τούμπα. Ήττα από ΠΑΣ. Νίκες εντός με ΑΕΚ εκτός με Ατρόμητο. Περνάει δηλαδή στους παίκτες την φιλοσοφία του νικητή. ''Δεν πειράζει που χάσαμε, συνεχίζουμε την σκληρή δουλειά και θα τους νικάμε μετά''. Και όχι...με την βοήθεια της Παναγίας.

Ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο επίσης στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, είναι οι ηγέτες. Πέρσι ο ΠΑΟΚ. ουσιαστικά ως ηγέτη είχε τον Τζιόλη, ο οποίος Τζιόλης όμως έμεινε αρκετό διάστημα έξω λόγω τραυματισμού. Κάπως έτσι, ο ΠΑΟΚ δεν είχε τον παίκτη που ενώ η ομάδα θα χάνει, στο ημίχρονο θα μιλήσει στα αποδυτήρια με σκοπό να ανυψώσει το ηθικό της ομάδας. Και προσοχή, άλλο αρχηγός, άλλο ηγέτης. Δεν είναι ανάγκη ο αρχηγός να είναι και ηγέτης.

Φέτος ο ΠΑΟΚ στα αποδυτήρια έχει ισχυρές προσωπικότητες. Πρώτα από όλα, ο έμπειρος Μπερμπάτοφ που και μόνο με την φωνή του μπορεί να χαλαρώσει τους παίκτες. Έπειτα και ο Τζιόλης που αρχίζει να νιώθει ΠΑΟΚ. Ρικάρντο Κόστα. Στέλιος Μαλεζάς. Ισχυρές προσωπικότητες...

Ο καλύτερος ηγέτης στην ιστορία του ΠΑΟΚ, αναμφίβολα ήταν ο Γκαρσία. Η εμπειρία του σε συνδυασμό με την προσωπικότητα και την ποδοσφαιρική του παιδεία, του έδιναν άλλο κύρος. Ηγέτης με Η κεφαλαίο. Και συμβολές όχι μόνο στα αποδυτήρια, αλλά και την ώρα του παιχνιδιού. Από τους καλύτερους στη σύγχρονη εποχή, ήταν και ο αξεπέραστος Κονσεϊσάο. Εκείνη η ομάδα, του Βιεϊρίνια, του Πάμπλο, του Σέρτζιο, του Ζλάταν, του Κοντρέρας, ήταν η καλύτερη που έχει περάσει. Τα είχε όλα. Αλλά δυστυχώς τότε δεν υπήρχε η οικονομική άνεση να έρθουν και άλλοι νεαροί παίκτες και σοβαρό τεχνικό τιμ, με τον Ολυμπιακό να ελέγχει ολοκληρωτικά το διαιτητικό κομμάτι.

Παλιές καλές...χρυσές εποχές ! !