Χωρίς τίτλο

Από χθες το βράδυ, θέλω να γράψω τόσα πολλά αλλά δεν ήξερα πως να ξεκινήσω..τι να πω. Περίμενα να συνέλθω από το βραδινό σοκ αλλά ακόμη δεν μπορώ. Οπότε μάζεψα όλη τη συγκέντρωσή μου και γράφω κάποια πράγματα που απαρτίζουν τη δική μου γνώμη.

Γράφει ο Dikefalos

Η γιορτή είχε ξεκινήσει στη Τούμπα από νωρίς το μεσημέρι, και όλα έμοιαζαν ιδανικά, για να έχουμε μια τέλεια βραδιά. Ένα ματς που θα μας μείνει αξέχαστο. Με τη ψυχολογία στα ύψη έπειτα και το θετικό αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα, όλοι στη παρέα είχαμε ελπίδες για πρόκριση επί του Αίαντα.

Μπήκαμε στην 4, 2 ώρες ακριβώς προτού αρχίσει ο αγώνας. Η μαγική εικόνα της Τούμπας που γεμίζει ξανά, με έκανε να έχω άγχος, αλλά να νιώθω παράλληλα ευτυχισμένος...

Ο ΠΑΟΚ μπήκε δυνατά στο γήπεδο δείχνοντας ότι θέλει γκολ. Και το πέτυχε μόλις στο 4' με τον Κλάους. Παροξυσμός. Πανικός. Πανδαιμόνιο στη κερκίδα. Από τα ωραιότερα γκολ που έχω ζήσει με τον ΠΑΟΚ. Όχι σε άποψη θεαματικότητας, αλλά κρισιμότητας. Ο Ίβιτς στη συνέχεια δίνει οδηγία να κάτσει πίσω η ομάδα και να κλείσει τους χώρους ώστε να μην απειληθεί από τους φιλοξενούμενους. Απόλυτα λογικά και δικαιολογημένη η κίνηση αυτή, καθώς όντως ο ΠΑΟΚ αμύνθηκε παραδειγματικά.

Μετά από λίγο διάστημα που ο ΠΑΟΚ ήθελε να δώσει χώρο στον Άγιαξ να παίξει μπάλα, η ομάδα πάει να ''χτυπήσει'' και δεύτερη φορά στη κόντρα. Φοβερή ανάπτυξη με τον Κλάους να τελειώνει άσχημα μια φάση που ένας φορ κάνει γκολ. Στα σκουπίδια η πρώτη ευκαιρία.

Δεύτερη φάση που βγάζει ο ΠΑΟΚ στη κόντρα με εκπληκτική μπαλιά Τσίμιροτ και τον Κλάους που ενώ φεύγει πολύ καλά χωρίς να ναι οφσαιντ, κάνει το χειρότερο δυνατό τελείωμα στο τετ α τετ, βγάζοντας τη μπάλα κοντά στο αράουτ.  Στα σκουπίδια και η δεύτερη ευκαιρία.

Όσο ο Άγιαξ δεν έκανε φάσεις, ο ΠΑΟΚ πάει να σκοράρει ξανά με τον Σακόφ τώρα να επιχειρεί πλασέ από εξαιρετικά ευνοϊκή θέση και τη μπάλα να περνάει ξυστά από το δοκάρι. Κανείς στη κερκίδα δε πίστευε ότι χάνονται τέτοιες φάσεις. «Αυτές τις ευκαιρίες θα τις πληρώσεις στο δεύτερο ημίχρονο» γυρνάω και λέω στον φίλο μου.

Μούφα πέναλτυ γκολ ο Άγιαξ με 1 τελική ευκαιρία στο πρώτο.

Στην επανάληψη δεν υπήρχε κάτι αξιοσημείωτο ως το 75'. Ο Άγιαξ έδωσε κατοχή στον ΠΑΟΚ, και μου φάνηκε παράξενο, αντιλαμβανόμενος πως οι Ολλανδοί θα πάνε να ''κλέψουν'' το ματς και όχι να το κερδίσουν. Τεράστια χαμένη ευκαιρία με τον Μύστα να πηδάει στον ουρανό και να παίρνει κεφαλιά μέσα από 3 γομάρια του Άγιαξ αλλά η μπάλα να μη μας κάνει το χατίρι...Δεν μας ήθελε απλά.

Στο 87' ήρθε η απόλυτη ψύχρα. 1-2 με τον Κλάσεν να τελειώνει τη μια και μοναδική ευκαιρία της ομάδας του στο δεύτερο μισό με τρόπο που ζηλεύει ακόμη και ο Ιμπραΐμοβιτς. Με σουτ που 1/10 πετυχαίνουν στόχο. Η απόλυτη κατάρρευση.

Απογοήτευση υπάρχει όχι γιατί ο ΠΑΟΚ απλά αποκλείστηκε, αλλά γιατί αποκλείστηκε έτσι. Με κόντρα διαιτησία, με κόντρα τύχη, με κόντρα Θεούς και Δαίμονες.

Χαρίσης και Τσίμιροτ απλά μαγικοί στο κέντρο, και ιδίως ο Βόσνιος. Το παλικάρι έχει όλα τα φόντα και τις προδιαγραφές να κάνει καριέρα στην Ευρώπη και ο ΠΑΟΚ πρέπει να του ανανεώσει το συμβόλαιο άμεσα. Διαμάντι από τα λίγα, η μεταγραφή θυμίζω του Φρανκ Άρνεσεν.

Δεν φταίει ούτε ο Κλάους, ούτε ο Λέοβατς, ούτε ο Γλύκος. Τέτοιο πέναλτυ δεν δίνεται, καθώς είναι πιάσιμο φανέλας αντιπάλου στα γνωστά μαρκαρίσματα εντός πεδιάδας. Η βουτιά εντυπωσιακή και ο διαιτητής απλά δεν ήταν ΠΑΟΚ...Μάλλον Άγιαξ.

Όσον αφορά τώρα τη κερκίδα, το ότι είμαστε πανηγυρτζής λαός το αποδείξαμε ακόμη μια φορά, αλλά ας περάσουμε τουλάχιστον τώρα το γεγονός αυτό στο ντούκου. Στο πρώτο ημίχρονο είχε πολύ καλό παλμό, φυσικά με τη 4 γεμάτη ασφυκτικά και τα διαζώματα γεμάτα.

Στο δεύτερο η 4 ''κάθισε'' παίζοντας φυσικά ρόλο το γεγονός πως στο ημίχρονο ξεκουραστήκαμε, με αποτέλεσμα να έρθει η καθίζηση. Αλλά το μεγαλύτερο σφάλμα της σημερινής κερκίδας ήταν πως περίμενε από τους παίκτες να την δώσουν ώθηση, ενώ έπρεπε αυτή να δώσει ώθηση στους παίκτες.

Κορυφαία στιγμή ήταν στο τέλος του αγώνα ο ύμνος του ΠΑΟΚ, που πραγματικά ράγισαν καρδιές...Ανατριχίλα και μόνο που το θυμάμαι.

Ο ΠΑΟΚ δε θα σταματήσει να υπάρχει. Τελειώνει κάτι όταν έχει ήδη ξεκινήσει...και εμείς είμαστε στην αρχή. Πρέπει να δείξουμε τη δύναμή μας και να κυνηγήσουμε όσο ποτέ εγχώριο τίτλο. Τώρα που ο δαφνοστεφανωμένος είναι άνω κάτω. Τώρα που στον Πειραιά άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και δεν σώζεται κανείς.

Ενωμένοι, με πίστη στην ομάδα και τον προπονητή, με στήριξη στον Ιβάν, και με στήριξη του Ιβάν στην ομάδα και τον προπονητή, θα έρθουν καλύτερες μέρες. Δεν μας ήθελε χθες κανείς...Αλλά ΠΑΟΚ ΕΙΣΑΙ