Γράφει ο Dikefalos
Όταν μπλέξεις με τον ΠΑΟΚ δεν υπάρχει διαφυγή. Όπου και να είσαι, όπως και να είσαι, με όποιον και να είσαι, πάντα θα ασχολείσαι με τον ΠΑΟΚ. Αυτή είναι η κατάρα και η ευχή του ΠΑΟΚτση. Εκεί που ένας δεν βρίσκει ούτε έναν λόγο πλέον να υποστηρίζει τον ΠΑΟΚ, εμείς βρίσκουμε άλλους 100.
Εξάλλου τι πιο σημαντικός και σοβαρός λόγος να υποστηρίζεις τον ΠΑΟΚ επειδή έτσι σου έμαθε να κάνεις ο πατέρας σου; Είναι γραμμένο στο αίμα σου, περασμένο στο DNA σου. Όσο πληγώνεσαι με τις αποτυχίες, άλλο τόσο πορώνεσαι και δυναμώνεις.
Διαφυγή δεν υπάρχει. Εάν πατήσεις μια φορά στη Τούμπα, αποκλείεται να ξεκολλήσεις. Βαριά αρρώστια, μεγάλη καψούρα, γιγάντια αγάπη.
Γνωρίζεις πως δεν θα πάρεις πρωτάθλημα. Ξέρεις ότι δεν θα μπεις στο Champions League. Αλλά σου αρκεί που κάθε Κυριακή πας γήπεδο και βλέπεις 10.000 μουρλούς να χορεύουν στη βροχή. Θα το κάνεις και εσύ. Θα καταλάβεις τότε γιατί είσαι ΠΑΟΚ.
Σου αρκεί που θα κάνεις την εκδρομή στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ, στο Ντόρντμουντ, και θα καταλάβουν και οι άλλοι γιατί είσαι ΠΑΟΚ. Σου αρκεί η μεγάλη νίκη που θα πάρεις στην Ευρώπη. Σου αρκεί που θα φωνάζεις για τα 4 γράμματα που δίνουν νόημα στην πολύχρωμη ζωή σου και τη κάνουν ασπρόμαυρη.
Ναι! Είμαστε τρελοί. Είμαστε εθισμένοι. Είμαστε παλαβοί. Αλλά αν δεν ήμασταν τίποτα από όλα αυτά, δεν θα υποστηρίζαμε τον ΠΑΟΚ. Για να είσαι ΠΑΟΚ, πρέπει να ξεπερνάς τα όρια της λογικής. Να φτάνεις στο παράλογο.
Αυτή η τρέλα, περνάει από γενεά σε γενεά. Αυτά που έμαθε ο παππούς σου στον πατέρα σου, και με τη σειρά του ο πατέρας σου έμαθε σε εσένα, θα τα μάθεις και εσύ στο παιδί σου. Θα λες στα εγγόνια σου μετά από χρόνια για τον άδικο αποκλεισμό από τον Άγιαξ το 2016. Θα θυμάσαι πως έκλαψες στον ύμνο που τραγουδούσε 25.000 κόσμος και θα ανατριχιάζεις τόσα χρόνια αργότερα. Ένα δάκρυ θα κυλήσει από τα μάτια σου.
Θα νοσταλγήσεις τις εποχές αυτές. Θα αφηγηθείς στο παιδί σου το έπος της Πόλης. Την άλωση της Βεστφαλίας. Την επιδρομή στο Λονδίνο. Θα κλαις με τις αναμνήσεις. Θα είσαι γεμάτος από εμπειρίες με τον ΠΑΟΚ, αλλά θα θες να ζήσεις και άλλα.
Πάντα θα βλέπεις στο όνειρό σου να πανηγυρίζεις μπροστά στη 4. Θα έπαιζες για τον Δικέφαλο στο στήθος τζάμπα. Δεν θες τίποτα από τον ΠΑΟΚ. Όποιος έχει όφελος από τον ΠΑΟΚ, δεν είναι ΠΑΟΚ. Αυτά που σου προσφέρει δεν ανταλλάσσονται με κανένα υλικό αγαθό και χρήμα. Ανεκτίμητης αξίας αναμνήσεις που θα σου έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό.
Δεν ζητάς τίποτα από τον ΠΑΟΚ, παρά μόνο να συνεχίσει να υπάρχει. Γιατί όταν γεννιέσαι ΠΑΟΚ, είναι γραφτό να πεθάνεις και ΠΑΟΚ...
Όταν μπλέξεις με τον ΠΑΟΚ δεν υπάρχει διαφυγή. Όπου και να είσαι, όπως και να είσαι, με όποιον και να είσαι, πάντα θα ασχολείσαι με τον ΠΑΟΚ. Αυτή είναι η κατάρα και η ευχή του ΠΑΟΚτση. Εκεί που ένας δεν βρίσκει ούτε έναν λόγο πλέον να υποστηρίζει τον ΠΑΟΚ, εμείς βρίσκουμε άλλους 100.
Εξάλλου τι πιο σημαντικός και σοβαρός λόγος να υποστηρίζεις τον ΠΑΟΚ επειδή έτσι σου έμαθε να κάνεις ο πατέρας σου; Είναι γραμμένο στο αίμα σου, περασμένο στο DNA σου. Όσο πληγώνεσαι με τις αποτυχίες, άλλο τόσο πορώνεσαι και δυναμώνεις.
Διαφυγή δεν υπάρχει. Εάν πατήσεις μια φορά στη Τούμπα, αποκλείεται να ξεκολλήσεις. Βαριά αρρώστια, μεγάλη καψούρα, γιγάντια αγάπη.
Γνωρίζεις πως δεν θα πάρεις πρωτάθλημα. Ξέρεις ότι δεν θα μπεις στο Champions League. Αλλά σου αρκεί που κάθε Κυριακή πας γήπεδο και βλέπεις 10.000 μουρλούς να χορεύουν στη βροχή. Θα το κάνεις και εσύ. Θα καταλάβεις τότε γιατί είσαι ΠΑΟΚ.
Σου αρκεί που θα κάνεις την εκδρομή στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ, στο Ντόρντμουντ, και θα καταλάβουν και οι άλλοι γιατί είσαι ΠΑΟΚ. Σου αρκεί η μεγάλη νίκη που θα πάρεις στην Ευρώπη. Σου αρκεί που θα φωνάζεις για τα 4 γράμματα που δίνουν νόημα στην πολύχρωμη ζωή σου και τη κάνουν ασπρόμαυρη.
Ναι! Είμαστε τρελοί. Είμαστε εθισμένοι. Είμαστε παλαβοί. Αλλά αν δεν ήμασταν τίποτα από όλα αυτά, δεν θα υποστηρίζαμε τον ΠΑΟΚ. Για να είσαι ΠΑΟΚ, πρέπει να ξεπερνάς τα όρια της λογικής. Να φτάνεις στο παράλογο.
Αυτή η τρέλα, περνάει από γενεά σε γενεά. Αυτά που έμαθε ο παππούς σου στον πατέρα σου, και με τη σειρά του ο πατέρας σου έμαθε σε εσένα, θα τα μάθεις και εσύ στο παιδί σου. Θα λες στα εγγόνια σου μετά από χρόνια για τον άδικο αποκλεισμό από τον Άγιαξ το 2016. Θα θυμάσαι πως έκλαψες στον ύμνο που τραγουδούσε 25.000 κόσμος και θα ανατριχιάζεις τόσα χρόνια αργότερα. Ένα δάκρυ θα κυλήσει από τα μάτια σου.
Θα νοσταλγήσεις τις εποχές αυτές. Θα αφηγηθείς στο παιδί σου το έπος της Πόλης. Την άλωση της Βεστφαλίας. Την επιδρομή στο Λονδίνο. Θα κλαις με τις αναμνήσεις. Θα είσαι γεμάτος από εμπειρίες με τον ΠΑΟΚ, αλλά θα θες να ζήσεις και άλλα.
Πάντα θα βλέπεις στο όνειρό σου να πανηγυρίζεις μπροστά στη 4. Θα έπαιζες για τον Δικέφαλο στο στήθος τζάμπα. Δεν θες τίποτα από τον ΠΑΟΚ. Όποιος έχει όφελος από τον ΠΑΟΚ, δεν είναι ΠΑΟΚ. Αυτά που σου προσφέρει δεν ανταλλάσσονται με κανένα υλικό αγαθό και χρήμα. Ανεκτίμητης αξίας αναμνήσεις που θα σου έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό.
Δεν ζητάς τίποτα από τον ΠΑΟΚ, παρά μόνο να συνεχίσει να υπάρχει. Γιατί όταν γεννιέσαι ΠΑΟΚ, είναι γραφτό να πεθάνεις και ΠΑΟΚ...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου