Ένα γράμμα προς τον Ιβάν Σαββίδη

Ένα γράμμα προς τον Ιβάν Σαββίδη από έναν αγνό ΠΑΟΚτση που παραμένει από τους λίγους ρομαντικούς οπαδούς του ποδοσφαίρου και αγαπάει την ομάδα του όσο τίποτα. Ένα γράμμα που αντιπροσωπεύει κάθε συνοπαδό μου. Ένα γράμμα κατάθεση ψυχής.
Πέντε χρονών ήμουν όταν πάτησα το πόδι μου στη Τούμπα. Μικρός, και άπειρος. Δεν είχανε δει πολλά τα μάτια μου. Δεν γνώριζα τι θα πει ΠΑΟΚ. Άκουγα..άκουγα αλλά ως τότε δεν είχα νιώσει τίποτα από όλα αυτά που σου προσφέρει η ομάδα αυτή.

Δεν είχα ξανά νιώσει εκείνο το συναίσθημα, όταν μπαίνεις στο γήπεδο και αντικρίζεις την Θύρα 4. Το συναίσθημα εκείνου του παλμού, εκείνου του μαγικού παλμού που προσφέρει το τύμπανο. Ο μαγικός ήχος που βγάζει και 30.000 κόσμος ενώνει τη φωνή του, στους ρυθμούς του τύμπανου.

Η μυρωδιά πάνω από την Τούμπα ήταν τόσο γνώριμη μα τόσο άγνωστη. Ήταν γνώριμη λες και την ήξερες πολλά χρόνια, λες και ήταν το σπίτι σου, μα τόσο άγνωστη, λες και πρώτη φορά μυρίζεις κάτι τόσο υπέροχο. Κάτι τόσο μαγικό.

Όσο περνούσε ο καιρός και εγώ πήγαινα όλο και πιο συχνά γήπεδο κατάλαβα πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι κάτι απλό. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα πράγμα, ένα παιχνίδι που θα παίξεις λίγο μαζί του και μετά θα το βαρεθείς και θα το παρατήσεις. Όσο περνούσε ο καιρός η ιδέα του ΠΑΟΚ ρίζωνε όλο και περισσότερο μέσα στη καρδιά μου. Υιοθετούσα τη τρέλα των ΠΑΟΚτσηδων που περνά από γενιά σε γενιά.

Όσο μου έλεγαν να ξεκολλήσω εγώ τόσο κολλούσα. «Ο ΠΑΟΚ δεν θα σου προσφέρει λεφτά» έλεγαν όλοι. Μα φυσικά! Ποτέ δεν ήθελα ο ΠΑΟΚ να μου προσφέρει λεφτά. Ποτέ δεν θα το ζητούσα. Ο ΠΑΟΚ μου προσφέρει άλλα, πολύ σημαντικότερα πράγματα από ένα μάτσο χρωματισμένα χαρτιά. Μου προσέφερε συναισθήματα, πολύ μεγαλύτερης αξίας από των χρημάτων. Μου προσέφερε χαρές, λύπες, στεναχώριες, δάκρυα, πίκρες, γέλια, πειράγματα, θυμό, γαλήνη, ηρεμία.

Η ομάδα ουκ ολίγες φορές βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού. Αλλά πάντα είχε τον τρόπο να μένει όρθια. Να κρατιέται με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει. Εντάξει εδώ που τα λέμε η δύναμη του ενωμένου λαού μόνο αμελητέα δεν ήταν. Ποτέ η ομάδα δεν ήταν πλούσια. Ποτέ δεν της περίσσευαν χρήματα στο ταμείο. Πάντα είχε έλλειμμα και όχι πλεόνασμα. Και όμως είχε καταφέρει να δημιουργήσει με ιδρώτα και κόπο ένα ισχυρό όνομα τόσο στο εγχώριο όσο και στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Ο ΠΑΟΚ ποτέ δεν ήταν ομάδα του συστήματος. Ποτέ δεν πήρε βοήθεια από κανέναν. Τα 6 τρόπαια που είδαμε σε όλη μας τη ζωή τα αποκτήσαμε γιατί τα αξίζαμε και όχι γιατί λαδώσαμε ή γλύψαμε τον κώλο κάποιου μεγαλύτερου. Ναι ρε! Ποτέ δεν ήμασταν ομάδα με συνεχόμενους τίτλους. Τα 2 πρωταθλήματα και τα 4 Κύπελλα εξάλλου μέσα σε 90 χρόνια ζωής το μαρτυράνε. Αλλά ποτέ δεν μας ένοιαξε πραγματικά.

Ρωτήστε τον οποιοδήποτε ΠΑΟΚτση αν θα άλλαζε το 1-1 με την Άρσεναλ, το 1-0 με την Φενέρμπαχτσε, το 1-0 με τη Μπαρτσελόνα, το 1-1 με την Νάπολι, το 0-1 με την Ντόρντμουντ, το 1-2 με τη Τότεναμ, και άλλες τόσες μαγικές βραδιές για 40 πρωταθλήματα. Η απάντηση θα είναι η ίδια. ΟΧΙ. Δεν αλλάζουμε με τίποτα αυτές τις μαγικές βραδιές. Που όλοι είτε λίγο είτε πολύ δακρύσαμε. Ανατριχιάζουμε ακόμη και σήμερα και μόνο στη σκέψη των γκολ αυτών.

Όλα αυτά τα..λίγα κ.Σαββίδη που έχει πετύχει η ομάδα, τα έχει πετύχει με το σπαθί της, χωρίς λεφτά αλλά με περιττό πάθος. Με παίκτες που τιμούσαν και πονούσαν την φανέλα που φορούσαν. Με ανθρώπους που ντρεπόντουσαν όταν ο ΠΑΟΚ έχανε. Ντρεπόντουσαν για τους εαυτούς τους. Μα αυτοί ήταν που ένιωσαν την ομάδα. Αυτοί ήταν ΠΑΟΚτσηδες που την πήγαν την ομάδα ψηλά.

Όσα λεφτά κύριε Σαββίδη και αν δώσετε ή δεν δώσετε, αν δεν φέρετε ανθρώπους στην ομάδα που παθιάζονται και αγαπάνε αυτό που κάνουνε, όσο οι παίκτες και οι διοικούντες θα συνεχίσουν να είναι απλοί μισθοφόροι, η ομάδα θα μένει χαμηλά.

Το μυστικό της επιτυχίας δεν βρίσκετε πίσω από λεφτά. Ούτε πίσω από αστέρες. Αν θέλετε να μάθετε το μυστικό της επιτυχίας, ρωτήστε τον Φερνάντο Σάντος πως κατάφερε να δημιουργήσει ομάδα με ''ένα μάτσο σαράβαλα''. Με ''τελειωμένους''.

Δυστυχώς κύριε Σαββίδη αν και σας έχω σε μεγάλη εκτίμηση γιατί φαίνεται να τιμάτε τα παντελόνια που φοράτε, καθώς προσπαθείτε να κάνετε τον ΠΑΟΚ αυτοδύναμο, επιστρέφοντάς τον στη κορυφή, όσο θα έχετε δίπλα σας ανθρώπους που απλά ψωφάνε για χρήματα, τόσο η ομάδα θα βουλιάζει. Όσο θα συνεχίσουν να σας συμβουλεύουν άτομα που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τον ΠΑΟΚ, τόσο τα λεφτά σας θα γίνονται άχρηστα. Και φυσικά όταν αναφέρομαι σε αυτά τα άτομα βάζω μέσα τη πιο μισητή φάρα στην Ελλάδα, τους δημοσιογράφους, οι οποίοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να βάλουν ταφόπλακα σε ακόμη ένα πλάνο, παρουσιάζοντας τον Μίχελ ως τελειωμένο και ανίκανο.

Σοβαρευτείτε κύριε Σαββίδη και πάρτε τον ΠΑΟΚ στα χέρια σας. Ξανά κάντε τον ΠΑΟΚ ομάδα. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Ο κόσμος έχει αγανακτήσει και με το δίκιο του. Έχουμε μάθει να κοιτάμε ψηλά κύριε Σαββίδη, ποτέ δεν ήμασταν σκυφτοί. Γιατί έτσι είναι οι αετοί. Σας πιστεύουμε. ΞΥΠΝΉΣΤΕ!